Kościół Wniebowzięcia
Najświętszej Marii Panny

Sanktuarium Matki Bożej Miłościwej

Bolesna
Matka Boża Skrzatuska

koronowana
18 września 1988 roku

Diecezja
Koszalińsko-Kołobrzeska

Obraz MB

Wieś Skrzatusz znajduje się w połowie drogi między Wałczem a Piłą, na południowym obrzeżu Pojezierza Wałeckiego. Pierwsza wzmianka o osadzie Skrzatusz pochodzi z 1400 roku. Pierwszy drewniany kościół konsekrowano tu w 1572 roku. W roku 1600 ustanowiono w Skrzatuszu parafię. W 1680 roku do sanktuarium przybył król Jan III Sobieski, by prosić o zwycięstwo nad Turkami. W 1690, po zwycięstwie, król zrównał dekretem parafię w Skrzatuszu z wielkimi parafiami miejskimi i powiększył jej włości. W latach 1687–1694 zbudowano murowany kościół, wzorowany na włoskich świątyniach odpustowych. Jego fundatorem był starosta nowodworski Wojciech Konstanty Breza. Jest to kościół jednonawowy, bez wieży. Po konsekracji w 1701 roku Skrzatusz stał się ośrodkiem katolicyzmu i polskości.
W ołtarzu głównym tutejszego kościoła umieszczona jest drewniana, polichromowana rzeźba Matki Bożej Bolesnej z ciałem martwego Chrystusa na kolanach. Jest to typ piety, jaki ukształtował się w Europie na początku XV wieku.
Początek kultu skrzatuskiej piety związany jest z miejscowością Mielęcin koło Tuczna, gdzie w kościele Matki Bożej Bolesnej znajdowała się cudowna figura. W 1575 roku podczas odpustu w Mielęcinie luteranie ograbili kościół i zamienili go na zbór, a figurę wrzucili do stawu. Jednak mimo obciążenia figura wypłynęła. Luteranie sprzedali ją garncarzowi z Piły, a ten, zatrzymawszy się na nocleg w Skrzatuszu, opowiedział swoim gospodarzom historię rzeźby. Katarzyna Kadujska uprosiła garncarza, żeby odsprzedał jej rzeźbę. W nocy figura zaczęła mocno świecić, a kobieta miała sen, w którym Matka Boska prosiła ją o godniejsze dla siebie miejsce. Wierząca kobieta oddała figurę księdzu, a ten wprowadził ją na ołtarz kościoła w Skrzatuszu.
Od 1605 roku zaczęto spisywać cuda i łaski uzyskane za pośrednictwem Bolesnej Matki Bożej Skrzatuskiej, a w 1660 biskup poznański Wojciech Tolibowski ogłosił figurę cudowną. W rękopisie z 1777 roku spisano 66 przypadków uzdrowień i innych łask uznanych za cudowne, a otrzymanych za wstawiennictwem Matki Bożej. Kult figury potwierdzały spisy wotów dziękczynnych. Prawie wszystkie wota kościół stracił przed 1900 rokiem, przetrwały tylko tablice z XVII wieku na ścianie prezbiterium.

Skrzatusz_4.jpg
Skrzatusz_5.jpg
Skrzatusz_7.jpg
Skrzatusz_6.jpg
Skrzatusz_1a.jpg
Skrzatusz_1.jpg